Vandaag ontving ik de de uitspraak van het gerechtshof. Ik had hun had gevraagd om hulp, om te zorgen dat jullie en ik ook gewoon weer met elkaar kunnen omgaan..Want ik weet het ook niet meer. Wat ik ook doe of voorstel, mama reageert nergens op. En wat doen ze, ze zeggen gewoon geen omgang patsboem.
Dat doet zo een pijn. Ik mis jullie zo onwijs veel. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk,en dat ik vurig wens dat dit een lang nachtmerrie is. Maar nee, het is de realiteit en het vreet mij van binnen op want jullie zijn het belangrijkste in mijn leven. Jullie zijn ook mijn kinderen die ik altijd met zoveel liefde heb groot gebracht, waar ik onwijs veel van hou en waar ik heel trots op ben. Wat er ook nu gebeurt, vergeet niet dat jullie uit liefde zijn geboren. Hoe kan dit dan, hoe kan het zo fout gaan. Waarom ??? Dat is nog wat er het meeste door mijn hoofd spookt de afgelopen jaren WAAROM, en hoe kan dit. Hoe kan dat jullie je niet meer kunnen herinneren wie ik ben, wat wij samen hadden. Waarom durven jullie dat niet te uiten, hoe kan ik jullie helpen, wie kan ons helpen. Vragen, vragen en nog eens vragen, maar geen antwoorden. Het maakt me letterlijk en figuurlijk ziek. Het enige wat ik wil is een gelukkig leven en gelukkig leven samen met jullie.he Zonder jullie is mijn leven niet compleet.
Ik weet van mijzelf dat ik een leuke, zorgzame en liefdevolle vader ben (en je wil niet weten hoe vaak ik daar wel niet aan heb getwijfeld). En toch wordt ik buitenspel gezet, ben ik afhankelijk van of mama van houding gaat veranderen of niet. Zolang dat niet gebeurt verandert er niets. @Wybe, @Anne-lotte, ik weet dat jullie gaan zeggen, maar wij hebben toch een eigen keus ! Mama heeft altijd haar best gedaan en je hebt dit helemaal aan jezelf te danken, rot op ! Ik weet dat dit is hoe jullie het zien en voelen, voor dit moment kan ik niet anders dan dat als een feit accepteren. Maar god, wat een pijn doet het !!!! Jullie, mijn eigen kinderen van wie ik zoveel houd en voor wie ik alles over heb, jullie wijzen mij af. Ik ben hier zo verdrietig over. Ik mis jullie elke minuut. Vraag mij af hoe het met jullie gaat, wat jullie doen. Moet soms lachen en soms huilen bij de herinneringen aan wat we samen deden, hadden of meemaakten.
Jullie zullen ook niet van mij willen aannemen dat dingen heel erg anders zijn dan zoals jullie deze nu zien, gehoord hebben of je menen te herinneren. Er zal jullie echter stukje bij beetje steeds meer duidelijk worden. En als dat moment daar is dat je je dat gaat herinneren, voor dat moment houd ik mijn hart vast. Wat het met jullie gaat doen als je beseft dat je op grond van onwaarheden je een poos van mij, opa, oma en iedereen die bij ons hoort hebt hebt afgekeerd. Je zal het niet kunnen geloven. Je zal het niet willen geloven. Maar diep in je groeit langzaam het besef dat dingen anders zijn dan je dacht en gehoord hebt. Je zal je afvragen hoe dit kon terwijl iedereen om je heen toch hetzelfde zei. Je zal ook de antwoorden hierop vinden.
Ik was al bang dat deze uitspraak zou komen. Zo is de situatie nu eenmaal in Nederland. Een ouder in mijn situatie in Nederland, kinderen in jullie situatie, hulp krijgen zit er niet in tenzij je naar de rechter gaat. En die zegt dan, goh nu u bij mij komt is er strijd. Ik was er dus al op voorbereid hoewel ik anders had zo erg anders gehoopt. Ze laten ons gewoon in de steek.
Voor mij is toch de grote vraag, wat nu, wat nu, wat nu ??? Wat brengt mij dichter bij jullie ? Hoe komt er hulp ? Hoe kan ik aandacht krijgen van de media en politiek voor wat er allemaal fout gaat op dit gebied. Maar vooral hoe kom ik dichter bij jullie, wie kan ik om hulp vragen, wat is verstandig om op dit moment te doen ? Blijven doorgaan op een weg waar ik onvoldoende betrokkenheid en professionaliteit en soms ogenschijnlijke vooringenomenheid tegenkom. Waar ik ondanks meer dan 50 oproepen aan mama om samen deze kluwen voor jullie te ontwarren, samen papa en mama te zijn, nooit maar een antwoord heb mogen ontvangen, laat staan een positief en hoopvol signaal. Wat moet ik doen, wat kan ik doen, wat kan ik doen. Ik weet het even allemaal niet meer.
