Ik heb een idee, een website waar vaders, moeders, opa’s, oma’s etc die in mijn situatie zitten een manier hebben om hun (klein) kinderen waar ze geen contact mee kunnen hebben toch te laten weten dat ze van hun houden, aan hun denken, te vertellen hoe het met hun gaat. Hoe erg ze hun (klein) kinderen missen, het verdriet te delen, hun wensen kenbaar te maken, de kans om te laten zien wie wie zij zijn. Maar nog belangrijker, een plek waar jullie ons weer kunnen vinden. Hoe mooi is dat ? Ik werd getrickerd door een suggestie van de heer Koops, een raadsonderzoeker, die, hoewel ik terecht vond dat hij geen goed onderzoek heeft gedaan, mij vertelde dat in een situatie als waarin ik mij bevind mijn rol gedwongen beperkt is op dit moment tot die van wachtende ouders. Ik ga dus iets maken voor wachtende ouders. Geen plek om te klagen, maar een plek van hoop. Dat we ooit weer gevonden worden, dat er een brug richting contact gebouwd kan worden, waar hulp georganiseerd kan worden. Iets dat ook het denken in Nederland gaat veranderen, waar ingezet gaat worden op hulp in plaats van de marteling van geen contact. Ik ga iets veranderen en ga zorgen dat Nederland er van hoort.
